اروند ما بلبل بی دانه و در بند نخواهیم سیم و زر و افسار گلو بند نخواهیم گر مکه همین است که رویم سوی خداوند ما ذره ای از خاک خداوند نخواهیم آنکس که مرا زاده و پرورده بگفتا دیگر پسر و شوهر و فرزند نخواهیم بیگانه منم من که زدم تکیه به زانو زانو به صدا آمده که اروند نخواهیم هیچ از دل غمدیده نمانده است مگر درد در فصل یخی گرمی لبخند نخواهیم چون آدم بی کینه و تزویر دگر نیست یک دایه ی بی داعیه مانند نخواهیم باقر رمزی باصر

چشم نرگس بوی سوسن در کنار بوی ریحان نیست نیست چشم نرگس در میان باغ و بستان نیست نیست هر چه دیدیم از شقایق داغ دوران بود بود صوت جادویی زکام عندلیبان نیست نیست در شبستان از ازل چشمان مریم سوخت سوخت در صلیب مردمان دیدار مژگان نیست نیست هر چه کردی با دل ای غم آبرویم برد برد کین چنین نامردمی در نارفیقان نیست نیست دست ما را یاغی و یغمای دوران بست بست ساغری دیگر به دست می پرستان نیست نیست می کند دهقان مسکین در زمینش کار کار نام ازبر در صفوف نام دهقان نیست نیست دست ما بر دامن یار محبت ، باد باد پای آگاهی ما در راه شیطان نیست نیست باقر رمزی باصر